ਔਨਲਾਈਨ ਪੰਜਾਬੀ ਰਸਾਲੇ 'ਸਫ਼ਰਸਾਂਝ ' 'ਤੇ ਆਪ ਦਾ ਹਾਰਦਿਕ ਸੁਆਗਤ ਹੈ।ਇਸ ਸਾਈਟ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਝੋਲ਼ੀ ਮਿਆਰੀ ਲਿਖਤਾਂ ਪਾਉਣਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦੇ ਹੋ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ 'ਯੋਗਦਾਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ haikusyd@gmail .com 'ਤੇ ਈ -ਮੇਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਧਾ (ਹਾਇਕੁ,ਤਾਂਕਾ, ਸੇਦੋਕਾ, ਹਾਇਬਨ ਜਾਂ ਚੌਵਰਗਾ) ਦਾ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸਵਾਗਤ ਹੋਵੇਗਾ।ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲਿਖਤੀ ਪੈੜਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ।

'ਸਫ਼ਰਸਾਂਝ' ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਨਿਮਾਣਾ ਜਿਹਾ ਉਪਰਾਲਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੀ ਘੜੀ ਇਹ 51 ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੱਕ ਅੱਪੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤਕਰੀਬਨ 50 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਹ ਅੰਕੜਾ 200 ਨੂੰ ਵੀ ਟੱਪ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਆਪ ਜੀ ਦੇ ਨਿੱਘੇ ਹੁੰਗਾਰੇ ਦੀ ਆਸ ਰਹੇਗੀ।

ਹੁੰਗਾਰਾ ਭਰਨ ਵਾਲ਼ੇ

9 Dec 2017

ਤਸਵੀਰ ਚੁੱਪ ਹੈ

Surjit Bhullar's profile photo, Image may contain: 1 personਮੈਂ ਅਕਸਰ ਤੇਰੀ ਤਸਵੀਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦੈਂ,   
ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਨੁਹਾਵਾਂ
ਕਿ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਵਿਛ ਜਾਵਾਂ?
ਤੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਸੁਪਨੇ ਬੀਜਾਂ
ਕਿ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚਲੇ ਤਾਰੇ ਸਜਾਵਾਂ?
.
ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਤੇਰੀ ਤਸਵੀਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦੈਂ,
ਜਦ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਵਾਂ
ਚੁੱਪ ਚੁਪੀਤਾ ਲੰਘ ਜਾਵਾਂ
ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਅਵਾਜਾਂ ਮਾਰ-ਮਾਰ
ਤੇਰਾ ਦੀਵਾਨਾ ਕਹਾਵਾਂ?
.
ਮੈਂ ਅਕਸਰ ਤੇਰੀ ਤਸਵੀਰ ਤੋਂ ਪੁੱਛਦੈਂ,,
ਮੇਰੇ ਸਿਰਜੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦੇ ਮੁੱਕਣੋਂ ਪਹਿਲਾਂ
ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ 'ਅਸਲ' ਨਾਲ
ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਵਾ ਸਕਦੀ ਏਂ?
.
ਬੋਲ ਤਾਂ ਸਹੀ,
ਕੀ ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੈ?
.
ਪਰ ਤਸਵੀਰ ਚੁੱਪ ਹੈ।

-0-
ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ
30-11-2017

link 

7 Dec 2017

ਸਰਹੱਦ

ਸਭ ਪਾਸੇ ਕੰਡਿਆਲੀਆਂ ਤਾਰਾਂ 
ਕੌਣ ਖੜਾ ਕਿਸ ਪਾਸੇ। 
ਅੱਗ ਦੇ ਦਰਿਆ ਨੇ ਵਗਦੇ
ਪਾਣੀ ਵੀ ਅੱਜ ਪਿਆਸੇ ।
ਬੋਲ ਅੱਜ ਬੁੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ
ਹੰਝੂ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਕ ਗਏ
ਸੜ ਮੋਏ ਸਾਰੇ ਹਾਸੇ ।
ਕਾਂ ਚਿੜੀਆਂ ਹੁਣ ਰੁੱਸੇ ਲਗਦੇ
ਗੂੰਗੇ ਹੋ ਕੇ ਉਡਦੇ ਫਿਰਦੇ
ਭੁੱਲ ਗਏ ਦੇਣੇ ਦਿਲਾਸੇ ।
ਕਿਸ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ,ਕਿਸ ਤੇ ਸ਼ਿਕਵਾ
ਕਿਸ ਨੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਧੋਖਾ,
ਸਮਿਆਂ ਨੇ ਜੋ ਲਿਖੇ ਸੀ ਅੱਖਰ
ਲੱਭ ਰਹੇ ਨੇ ਅਰਥ ਉਹ ਆਪਣੇ
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਕਾਸੇ ।
ਕਿੰਨੀਆਂ ਵਿੱਥਾਂ , ਕਿੰਨੀਆਂ ਵਾਟਾਂ
ਨਜ਼ਰ ਵਕਤ ਦੀ ਪਈ ਏ ਮਿਣਦੀ,
ਹਰ ਕੋਈ ਅਗਰ ਸਰਹੱਦਾਂ ਉਕਰੇ,
ਆਦਿ ਅੰਤ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਸੀਮਾਂ
ਹਾਰੇ ਸਭ ਕਿਆਸੇ ।
ਹਰ ਸ਼ਾਖ 'ਤੇ ਉਲੂ  ਦਾ ਡੇਰਾ
ਮੋੜ ਮੋੜ 'ਤੇ ਛੁਪੇ ਲੁਟੇਰੇ ,
ਐਵੇਂ ਕਾਵਾਂ ਰੋਲੀ ਪਾ ਕੇ
ਬੋਚਣ ਲਈ ਰੋਟੀ ਦੇ ਟੁਕੜੇ
ਰੱਜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਖੇਹ ਉਡਾ ਕੇ
ਸੜਕ ,ਰੇਲ 'ਤੇ ਧਰਨੇ ਲਾ ਕੇ
ਖੂਬ ਹਜ਼ਮ ਕਰੋ ਝੂਠੇ ਝਾਂਸੇ ।

ਦਿਲਜੋਧ ਸਿੰਘ 

link

6 Dec 2017

ਗ਼ੈਰਤ (ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ)

Related image
ਉਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਅੱਜ ਸੰਗੀਤਕ ਸ਼ਾਮ ਸੀ। ਤਾਜ਼ੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੋਈ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਮਹਿਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਤਰੰਗਾਂ ਸੰਗ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਸੰਗੀਤ ਲਹਿਰਾਂ 'ਚ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਝੂਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੌਲ਼ੀ ਹੌਲ਼ੀ ਇਹ ਗੀਤ ਸੰਗੀਤ ਉੱਚਾ ਸੁਰ ਫੜਦਾ ਸ਼ੋਰ 'ਚ ਤਬਦੀਲ ਹੁੰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਟੇਜ ਦੇ ਐਨ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੋਣ ਵਾਲ਼ੇ ਹਮਸਫ਼ਰ ਸੰਗ ਬੈਠੀ ਸਟੇਜੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਾ ਅਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੀ ਸੀ।  
ਸੱਭਿਆਚਾਰ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਦੀ ਵੇਲ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਵਿਖਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਹਿੰਦੀ ਰਲ਼ੇ ਇੱਕ ਗੀਤ 'ਅਰੇ ਲੜਕੀ ਬਿਊਟੀਫ਼ੁੱਲ ਕਰ ਗਈ ਚੁੱਲ" ਦੀ ਧੁੰਨ ਦੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੱਚਰ ਜਿਹੇ ਏਸ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਗੀਤ ਦੇ ਗ਼ੈਰ ਮਿਆਰੀ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਗੁਣਗੁਣਾਉਂਦੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਖੀਰ 'ਚ ਲਾੜੀ ਬਣੀ ਬੈਠੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੀ ਸਟੇਜ 'ਤੇ ਖਿੱਚ ਲਿਆਏ। ਬੇਢੱਬੇ ਤੇ ਅੱਧ ਨੰਗੇ ਲਿਬਾਸ 'ਚ ਲਾੜੀ 'ਮੈਂ ਲੜਕੀ ਬਿਊਟੀਫ਼ੁੱਲ ਕਰ ਗਈ ਚੁੱਲ' ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦੀ ਆਪਣੇ ਕੋਝੇ ਨਾਚ ਨਾਲ਼ ਕਰੂਰਤਾ ਪ੍ਰੋਸਦੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹਾਨਣ ਬਣਨ ਦਾ ਭਰਮ ਪਾਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਗ਼ੈਰਤ ਨਾਲ਼ ਜਾਗਦੀਆਂ ਕੁਝ ਨਜ਼ਰਾਂ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ਼ ਝੁਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। 
ਡਾ. ਹਰਦੀਪ ਕੌਰ ਸੰਧੂ 
     ਲਿੰਕ 1                  ਲਿੰਕ 2

ਨੋਟ : ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ  180 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ ਹੈ। 

4 Dec 2017

ਜੜ੍ਹ (ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ )

ਮਾਸਟਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦਾਨਗੜ੍ਹ's profile photo, Image may contain: 1 personਹਰਦੀਪ ਨੇ ਨੌਕਰੀ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਚਾਰ-ਕੁ ਸਾਲ ਪਿੱਛੋਂ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਕਾਨ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਗੁਰਦੇਵ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਤਾਂ ੳੁਹਨੇ ਹਰਦੀਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ਼ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ,
   "  ਪੁੱਤਰ, ਪਿੰਡ 'ਚ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਪਿਓ ਦਾਦੇ ਦਾ ਨਾਂ ਉੱਚਾ ਕਰੀਦਾ ਹੁੰਦੈ , ਅਾਪਣੇ ਕੋਲ਼ ਸੁੱਖ ਨਾਲ਼ ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਥੇਰੇ ਸਾਧਨ ਐ , ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ ਐ ? " 
    ਬਾਪੂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰਦੀਪ ਕਹਿਣ ਲੱਗਿਆ , 
" ਬਾਪੂ,ਕੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਅੈ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੈਵੀਂ ਵਹਿਮ ਅੈ ਤੈਨੂੰ , ਮੈਂ ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਵਾਕ ਪੜ੍ਹਾ ਕੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਭੇਜਣੇ ਐ "
   
  ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਾ ਚਲਦਾ ਦੇਖ ਬਾਪੂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਅਾਇਅਾ ਅਤੇ ੳੁਸ ਦੇ  ਮੂੰਹੋ ਅਾਪ ਮੁਹਾਰੇ ਨਿੱਕਲਿਆ , 
       " ਪੁੱਤਰ ਤੂੰ ਕੀ ਜਾਣੇ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਸੰਤਾਲੀ ਵੇਲ਼ੇ ਤੇਰੇ ਦਾਦੇ ਨੇ ਏਸ ਪਿੰਡ 'ਚ ਜੜ੍ਹਾਂ ਲਾਈਆਂ ਸੀ , ਜੋ ਹੁਣ ਤੂੰ ਪੁੱਟਣ ਨੂੰ ਫਿਰਦੈ ,  ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੀ, ਵਾਰ -ਵਾਰ ਜੜ੍ਹ ਪੁੱਟਣ ਨਾਲ਼ ਬੂਟਾ ਸੁੱਕ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੁੰਦੈ  "

ਮਾਸਟਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦਾਨਗੜ੍ਹ

2 Dec 2017

ਚਰਚਾ ( ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ )

ਮਾਸਟਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦਾਨਗੜ੍ਹ's profile photo, Image may contain: 1 personਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਚਰਚਾ ਸੀ
ਬਾਬੇ ਦਾ ਪੋਤਾ ਕਨੇਡਾ ਗਿਆ । ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਬਾਬਾ ਸੁਰਗ ਸੁਧਾਰ ਗਿਆ। ਬਾਬੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਕਨੇਡਾ ਚਲਾ ਗਿਆ । ਹੁਣ ਕੋਈ ਚਰਚਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕੀਹਦਾ ਕੌਣ ਕਨੇਡਾ ਗਿਆ । ਮਾਸਟਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦਾਨਗੜ੍ਹ 94171 80205

25 Nov 2017

ਧਰਮ ਕਰਮ (ਕਹਾਣੀ)

ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ, ਪੱਕਾ ਨਾਸਤਿਕ ਸੀ। ਉਹਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਰਜੀਤ ਕੌਰ ਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤਾਂ ਸੀ ਲੇਕਿਨ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਜਾਣ ਤਕ ਹੀ ਇਜਾਜਤ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਦੀ ਪਾਠ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਰਸਮ। ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੁਆਂਢਣ ਬਿਸ਼ਨ ਕੌਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਧਾਰਮਿਕ ਰਸਮ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ।  ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਲੰਗਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਤੇ ਕਦੇ ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਦੇ ਜੋੜੇ ਸਾਫ ਕਰਦੀ। ਉਹਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨੂੰਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਕਹਿਣੇ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਸਾਰੀਆਂ ਜਨਾਨੀਆਂ ਉਹਦੀ ਬਹੁਤ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਕਈ ਵਾਰੀ ਬਿਸ਼ਨ ਕੌਰ ਜਦ ਕਦੇ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀ ਤਾਂ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨੂੰ ਕਹਿ ਦਿੰਦੀ, " ਸ਼ੇਰ ਸਿਆਂਹ  ! ਕਦੇ ਤਾਂ ਕੋਈ ਧਰਮ ਕਰਮ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ ਕਰ, ਆਖ਼ਰ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਲੇਖਾ ਦੇਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਕੀ ਮੂੰਹ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵੇਂਗਾ ? " ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਕਹਿੰਦਾ, "ਉਹ ਮਾਈ! ਧਰਮ ਰਾਜ ਕਿਹੜੇ ਪਲੈਨੇਟ 'ਤੇ ਬੈਠਾ? " ਬਿਸ਼ਨ ਕੌਰ ਵੀ ਹੱਸ ਪੈਂਦੀ। 
             ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਖਬਾਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਇੱਕ ਦਸ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਲੜਕੀ ਦੀ ਫੋਟੋ 'ਤੇ ਪਈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਤੋਂ ਕਿਡਨੀ ਦੀ ਮਰੀਜ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਡਨੀ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਕੂਚ ਕਰ ਗਈ ਸੀ। ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਉਸ ਮਾਸੂਮ ਕੁੜੀ ਦੀ ਫੋਟੋ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸੀ ਵਕਤ ਉਸ ਨੇ ਅੰਗਦਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅੰਗ ਦਾਨ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਰਜਿਸਟਰ ਕਰਵਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਘਰ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਹੈ।  ਦੁਨੀਆਂ ਛੱਡਣ ਵੇਲੇ ਸਰੀਰ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ  ਦਿਨ ਗੁੱਸੇ ਰਾਜੀ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੱਲ ਆਈ ਗਈ ਹੋ ਗਈ। 
              ਇੱਕ ਦਿਨ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਆਪਣੀ ਕਾਰ 'ਚ ਕਿਤੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਬਿਸ਼ਨ ਕੌਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਕਾਰ ਖੜੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਅਗਰ ਉਹਨੇ ਘਰ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਬੈਠ ਜਾਵੇ। ਬਿਸ਼ਨ ਕੌਰ ਬੋਲੀ, " ਸ਼ੇਰ ਸਿਆਂਹ ! ਆਹ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਤਾਂ ਖਸਮਨਖਾਣੇ ਗੋਡੇ ਹੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖਦੇ ਆ " ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਡੀ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਈ। ਗੱਲਾਂ ਬਾਤਾਂ ਕਰਦੇ ਥੋੜੀ ਦੂਰ ਹੀ ਗਏ ਸਨ ਕਿ ਤੇਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਇੱਕ ਗੱਡੀ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਗੱਡੀ ਵਿਚ ਲੱਗੀ। 
                          ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਇਆ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਦਮ ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਹੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਝੋਟੇ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਿਚ ਉਡਣ ਲੱਗਾ। ਅਗਲੇ ਪਲ ਉਹ ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਧਰਮ ਰਾਜ, ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ, " ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਜੀ, ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਤਾਂ ਕੀ ਲਿਖਿਆ? "  ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਨੇ ਕੁਝ ਟਾਈਪ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੰਪਿਊਟਰ ਪ੍ਰਿੰਟਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਬੜਾ ਪੇਪਰ ਕੱਢਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ।  ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਸਟੱਡੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਰਮ ਰਾਜ ਜੀ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਵੱਲ  ਮੁਖ਼ਾਤਿਬ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ, " ਬਈ ਸ਼ੇਰ ਸਿਆਂਹ, ਬੇਸ਼ੱਕ  ਤੂੰ ਕਦੇ ਧਰਮ ਕਰਮ ਵਿੱਚ  ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਲੇਕਿਨ ਤੇਰੇ ਅੰਗਦਾਨ ਨੇ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ 'ਚ ਜਗ੍ਹਾ  ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।  " ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲੱਗਾ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਲੇਖਾ ਜੋਖਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਪਰ ਹੁਣ ਤਾਂ ਇਹ ਪ੍ਰਤੱਖ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਜਮਰਾਜ ਬਿਸ਼ਨ ਕੌਰ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲਿਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਬਿਸ਼ਨ ਕੌਰ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। 
                     ਧਰਮਰਾਜ ਕੁਝ ਕੜਕ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, " ਏ ਬਿਸ਼ਨ ਕੌਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਰਕਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਕੁਝ  ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਹਿ " ਬਿਸ਼ਨ ਕੌਰ ਡਰਦੀ ਡਰਦੀ ਬੋਲੀ, ਮਹਾਰਾਜ ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਨਾਮ ਜਪਿਆ, ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਕਿੰਨੇ ਅਖੰਡਪਾਠ ਕਰਵਾਏ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨੀ ਸਜ਼ਾ ਕਿਓਂ ਜਦ ਕਿ ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਦੇ ਗੁਰਦੁਆਰੇ ਵਲ ਮੂੰਹ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।  ਫਿਰ ਵੀ  ਉਹ ਨੂੰ ਸਵਰਗਵਾਸ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। " ਧਰਮ ਰਾਜ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਬੋਲਿਆ,  " ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਾਨ ਤਾਂ ਕੀ ਦੇਣਾ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚ ਧੀਆਂ ਮਾਰਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਰ ਕੀਤਾ।  ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭੈੜਾ ਕੰਮ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ? ਲੈ ਜਾਓ ਇਹਨੂੰ ਤੇ ਅਗਨ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿਓ।  " ਚੀਖ ਚਿਹਾੜਾ ਪਾਉਂਦੀ ਬਿਸ਼ਨ ਕੌਰ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਹਲੇ ਹੋ ਗਈ। 
               ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਦੀ ਅੱਖ ਖੁੱਲ ਗਈ, ਉਹ ਹਸਪਤਾਲ ਦੀ ਬੈਡ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਉਹਦੀ ਪਤਨੀ ਸੁਰਜੀਤ ਕੌਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੁੰਡੇ ਕੁੜੀਆਂ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਚੇਹਰੇ 'ਤੇ ਰੌਣਕ ਆ ਗਈ। ਸ਼ੇਰ ਸਿੰਘ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇਖਣ ਲੱਗਾ ਤੇ  ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਉੱਚੀ ਉੱਚੀ ਹੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। 
ਗੁਰਮੇਲ ਸਿੰਘ ਭੰਵਰਾ 
ਯੂ ਕੇ 

ਲਿੰਕ 

23 Nov 2017

ਲੋੜ ( ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ )

ਮਾਸਟਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦਾਨਗੜ੍ਹ's profile photo, Image may contain: 1 personਅਮਰ ਕੌਰ ਅਾਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਵਿਅਾਹ ਕੇ ਸੁਰਖ਼ਰੂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ੳੁਹ ਹਰ ਵੇਲ਼ੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਖ਼ੀਵੀ ਹੋਈ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ । ਇੱਕ ਦਿਨ ਜਦੋ ੳੁਹਦੀ ਛੋਟੀ ਨੂੰਹ ਅਾਪਣੀ ਇਕਲੌਤੀ ਧੀ ਦੀ ਲੋਹੜੀ ਮਨਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਅਮਰੋ ਨੇ ਵਿਚੋਂ ਟੋਕ ਕੇ ਕਿਹਾ ," ਧੀਏ , ਸੁੱਖ ਨਾਲ਼ ਗਾਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਬ ਮੈਨੂੰ ਪੋਤਾ ਹੀ ਦੇ ਦੂ , ੳੁਦੋਂ ਹੀ ਸਾਰੀਅਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾ ਲਵਾਂਗੇ, ਹੁਣ ਕਾਹਤੋ ਖ਼ਰਚ ਕਰਨਾ ਖਾਮਖ਼ਾਹ  " 
ਸੱਸ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋ ਖਿਝ ਕੇ ੳੁਸ ਨੇ ਅਾਪਣਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ, " ਪਰ ਮਾਂ ਜੀ , ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਇੱਕੋ ਬੱਚਾ ਰੱਖਣਾ ਬੱਸ  , ਹੁਣ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਧੀ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਅੈ , ਮੇਰੀ ਜੇਠਾਣੀ ਦੇ ਵੀ ਤਾਂ ਇੱਕੋ ਜਵਾਕ ਹੀ ਐ, ੳੁਹਨੂੰ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਦੂਜਾ ਬੱਚਾ ਜੰਮਣ ਨੂੰ।"
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਮਰੋ ਨੂੰਹ ਨੂੰ  ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ਼ ਘੂਰਦੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ,

 " ਜੇ ੳੁਹਦੇ ਕੁੜੀ ਹੁੰਦੀ ਫਿਰ ਤਾਂ ੳੁਹ ਵੀ ਹੋਰ ਜਵਾਕ ਜੰਮਦੀ , ਜਦੋਂ ਰੱਬ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੁੰਡਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ , ਹੁਣ ੳੁਹਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ ਅੈ ਹੋਰ ਜਵਾਕ ਜੰਮਣ ਦੀ "

ਮਾਸਟਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦਾਨਗੜ੍ਹ