ਔਨਲਾਈਨ ਪੰਜਾਬੀ ਰਸਾਲੇ 'ਸਫ਼ਰਸਾਂਝ ' 'ਤੇ ਆਪ ਦਾ ਹਾਰਦਿਕ ਸੁਆਗਤ ਹੈ।ਇਸ ਸਾਈਟ ਦਾ ਮਕਸਦ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਝੋਲ਼ੀ ਮਿਆਰੀ ਲਿਖਤਾਂ ਪਾਉਣਾ ਹੈ। ਸਾਹਿਤ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਧਾ (ਹਾਇਕੁ,ਤਾਂਕਾ, ਸੇਦੋਕਾ, ਹਾਇਬਨ ਜਾਂ ਚੌਵਰਗਾ) ਦਾ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸਵਾਗਤ ਹੋਵੇਗਾ।ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਲਿਖਤੀ ਪੈੜਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਿਲ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ।

'ਸਫ਼ਰਸਾਂਝ' ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਨਿਮਾਣਾ ਜਿਹਾ ਉਪਰਾਲਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੀ ਘੜੀ ਇਹ 51 ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੱਕ ਅੱਪੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤਕਰੀਬਨ 50 ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਹ ਅੰਕੜਾ 200 ਨੂੰ ਵੀ ਟੱਪ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਆਪ ਜੀ ਦੇ ਨਿੱਘੇ ਹੁੰਗਾਰੇ ਦੀ ਆਸ ਰਹੇਗੀ।

ਹੁੰਗਾਰਾ ਭਰਨ ਵਾਲ਼ੇ

16 Sep 2017

ਸ਼ਰਮ ( ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ )

ਅਮਰਜੋਤ ੳੁਚੇਰੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਦੂਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ । ਜਦ ਵੀ ੳੁਸਦੀ ਮਾਂ ੳੁਸਦੇ ਕੋਲ਼ ਮਿਲਣ ਵਾਸਤੇ ਕਾਲਜ ਅਾੳੁਂਣ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ ਤਾਂ ਅਮਰਜੋਤ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਬਹਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਹਰ ਵਾਰ ੳੁਸਨੂੰ ਟਾਲ ਦਿੰਦੀ ।ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟੀਅਾਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ੳੁਹ ਅਾਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਅਾ ਗਈ । 
ਇੱਕ ਦਿਨ  ੳੁਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ  ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ੳੁਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ ,
" ਮਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਅਾੳੁਂਦੀ ਏ , ਤੈਨੂੰ ਕਾਲਜ ਬੁਲਾੳੁਣ ਵੇਲ਼ੇ,  ਇੱਕ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਅਨਪੜ੍ਹ ਓ , ਨਾਲ਼ੇ ਅਾਪਾਂ ਦੇਸੀ ਪੇਂਡੂ ਅਾਂ । " 
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਾਂ ਦੀਅਾ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਟਪਕ ਪਏ ੳੁਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ , " ਧੀਏ ਸ਼ੁਕਰ ਕਰ ,ਮੈਂ ੳੁਸ ਵੇਲ਼ੇ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ , ਜਦੋਂ ਲੋਕੀਂ  ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਕਿ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਸ਼ਹਿਰ ਪੜ੍ਹਨ ਲਾ ਛੱਡੀ ਐ ,  ਭੋਰਾ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ  ਇਹਨੂੰ  । 


ਮਾਸਟਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦਾਨਗੜ੍ਹ

94171 80205

ਨੋਟ : ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 15 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ ਹੈ। 

No comments:

Post a Comment

ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰਥਕ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਰਹੇਗੀ