ਮਨ 'ਚ ਅੱਜ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਰਸ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਪਾਟੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬਾਬਾ ਆਪਣੇ ਕਰਜ਼ੇ ਦੇ ਗਏ ਨੋਟਿਸ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ ਸਮੇਂ ਦਫਤਰ ਆਇਆ। ਨਾਲ ਆਏ 'ਕੱਲੇ 'ਕੱਲੇ ਪੋਤੇ ਦੀ ਟੌਹਰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ 'ਚ ਕਈ ਸਵਾਲ ਆਏ। ਉਸ ਨੇ ਬਰੈਡਿੰਡ ਬੂਟ, ਐਨਕਾਂ ਤੇ ਮਹਿੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਸਨ। ਜੇਜੀ ਬੀ ਹੇਅਰ ਸਟਾਈਲ ਸੀ। ਸੇਵਾਦਾਰ ਨੇ ਉਸ ਬਾਬੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਭੇਜਣ ਲਈ ਮੈਥੋਂ ਪੁੱਛਿਆ।ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਬਾਬੇ ਨੇ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫਤਿਹ ਬੁਲਾਈ। ਮੈਂ ਕਿਹਾ," ਆਉ ਬਾਬਾ ਜੀ। " ਬਾਬਾ ਕਹਿੰਦਾ, " ਬੱਚਿਆਂ ਆਲਿਆ ਫਸਲ ਨੀ ਹੋਈ, ਮਸਾਂ ਵੇਲਾ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਆਂ। ਦੋ ਕੁ ਵਿਆਹ ਇੱਕ ਨਾਨਕੀ ਛੱਕ ਭਰੀ ਆ। ਆੜ੍ਹਤੀਆਂ ਦੇ ਵੀ ਬਾਹਲੇ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹੇ ਕਰਕੇ ਬੈਂਕ ਦੀ ਲਿਮਟ ਵੀ ਨਵੀਂ ਕਰਾਉਣੋ ਰਹਿ ਗਈ। ਛੱਕ ਵੀ ਪਹਿਲੀ ਸੀ। ਚੱਲੋ ਸ਼ਰੀਕੇ ਚ ਨੱਕ ਰਹਿ ਗਿਆ ।ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਕੋਈ ਕਰਦੇ ਆਂ ਹੀਲਾ। ਦੋ ਔੜੇ ਧਰਕੇ ਥੋਥੋਂ ਖਹਿੜਾ ਛੁਡਾਲਾਂਗੇ। ਬਸ ਚਹੁੰ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਆ। "
ਪੋਤੇ ਦੇ ਕੰਨ ਨਾਲ ਆਈਫੋਨ ਲਾਇਆ ਤੇ ਹੱਸ -ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਬਾਬੇ ਦੇ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਅੱਗ ਮੱਚਦੀ ਹੋਵੇ ।ਮਜਾਲ ਆ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਰਾ ਵੀ ਫਿਕਰ ਹੋਵੇ ਕਿ ਬਾਬਾ ਕਰਜੇ ਦੇ ਨੋਟਿਸ ਦੀ ਸੁਣਵਾਈ 'ਤੇ ਆਇਆ ਤੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੇ ਜਿਗਰੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ ਹੋਣਾ ।ਬਾਬੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿੱਕੀ ਉਮਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕਮਾਈ ਕਰਕੇ ਜਿਹੜੀ ਚਾਰ ਔੜੇ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਅੱਜ ਫੋਕੀਆਂ ਟੌਹਰਾਂ ਤੇ ਅੱਜ ਦੀ ਔਲਾਦ ਨੇ ਕੁਰਕ ਹੋਣ ਕਿਨਾਰੇ ਕਰ ਰੱਖੀ ਦਾ ਫਿਕਰ ਸਾਫ ਝਲਕਦਾ ਸੀ। ਬਾਬਾ ਸੋਚਦਾ ਸੋਚਦਾ ਅੰਗੂਠਾ ਲਾ ਕੇ ਕੰਧ ਨਾਲ ਜੋਰ ਜੋਰ ਦੀ ਘਸਾ ਕੇ ਡਿੱਗਦਾ ਡਿੱਗਦਾ ਕਮਰੇ ਚੋਂ ਬਾਹਰ ਤੁਰ ਗਿਆ।
ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਸੁੰਨ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ ।ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਦਾਦਾ ਪੋਤਾ ਕਾਰ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਦਿੱਸਦੇ ਰਹੇ ।
ਹਰਪਾਲ ਸਿੰਘ
ਨੋਟ : ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 210 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ ਹੈ।
ਲਿੰਕ 1 ਲਿੰਕ 2
