ਬਲਦੀ ਚਿਤਾ (ਹਾਇਬਨ)

ਸਕੂਲ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ 'ਚ ਅਸੀਂ ਪਿੰਡ ਜਾਂਦੇ। ਉੱਥੇ ਮੇਰੀਆਂ ਦੋ ਸਹੇਲੀਆਂ ਵੀ ਬਣ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਿਲਣਸਾਰ, ਹੱਸ ਮੁੱਖ, ਦਰਿਆ ਦਿਲ ਤੇ ਘਿਓ ਮੱਖਣਾ ਨਾਲ ਪਲੀਆਂ। ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀਆਂ .......ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਤਾਂ ਰੌਣਕ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ। ਆਪਣੀਆਂ ਮਨ -ਲੁਭਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹਸਾਉਂਦੀਆਂ, ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀਆਂ ਉਹ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਮਿਲਣ ਆਉਣਾ .....ਖੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਜ਼ੀਆਂ ਸੁਗਾਤਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀਆਂ। 

ਇਸ ਵਾਰ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪਿੰਡ ਗਈ ਤਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੋਹਾਂ 'ਚੋਂ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਤਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ.........ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ ........ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਦ ਤਾਂ ਸਹੇਲੀਆਂ ਦਾ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਮਿਲਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ...ਪਰ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇ ਉਹ ਫਿਰ ਕਦੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ?

ਲੇਕਿਨ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਓਹ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦਾਹ -ਸੰਸਕਾਰ ਵੇਲ਼ੇ ਹਾਜ਼ਰ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੁਣਾਈ। ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਉਹ ਗਰਭਵਤੀ ਸੀ। ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਜਾਨਣਾ ਉਸ ਉਮਰ 'ਚ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਜਾਨਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਿੰਡਾਂ 'ਚ ਅਜਿਹੀ ਸਹੂਲਤ ਹੀ ਕਿੱਥੇ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਚੈਕਅਪ ਹੁੰਦਾ .........ਦਾਈਆਂ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਕਰਾਉਂਦੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਕੁੱਖ 'ਚ ਪਲ ਰਿਹਾ ਬੱਚਾ ਬਲਦੀ ਚਿਤਾ 'ਚੋਂ ਭੁੜਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਜਾ ਡਿੱਗਾ .......ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਜਿਓਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੁਰਲਾ ਉੱਠਿਆ।

ਬਲਦੀ ਚਿਤਾ

ਦਾਣੇ ਵਾਂਗ ਭੁੱਜਦੀ

ਉੱਛਲੀ ਜਿੰਦ।

ਕਮਲਾ ਘਟਾਔਰਾ 

(ਯੂ. ਕੇ.)

 ਨੋਟ: ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 65 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ।

ਮਾਂ ਦਿਵਸ

ਮੋਹ ਪਾਕੀਜ਼ਾ 

ਨਿੱਕੇ ਹੱਥੀਂ ਖੁਆਵੇ 

ਮਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ । 

ਡਾ .ਹਰਦੀਪ ਕੌਰ ਸੰਧੂ 

ਨੋਟ: ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 27 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ।

ਭਿਖਾਰੀ ਦਾ ਕਾਸਾ (ਹਾਇਬਨ)*

ਭੀੜ -ਭੜਕੇ ਵਾਲੇ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸੜਕ 'ਤੇ ਚੱਲਦਿਆਂ ਉਸ ਨੇ ਭਿਖਾਰੀ ਦੇ ਕਾਸੇ 'ਚ ਕੁਝ ਸਿੱਕੇ ਪਾਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੁਰਦੀ ਬਣੀ। ਪੈਸੇ ਪਾਉਂਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਮੰਗਣੀ ਦੀ ਕੀਮਤੀ ਮੁੰਦਰੀ ਵੀ ਕਾਸੇ 'ਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਮਗਰੋਂ ਜਦੋਂ ਭਿਖਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਮੁੰਦਰੀ ਦੇਖੀ ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਹੀ ਪਲ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ 'ਚ ਸਭ ਕੁਝ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਅਨਮੋਲ ਸੁਗਾਤ ਵਾਪਸ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਉਸ ਮੁੰਦਰੀ ਵਾਲੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਕਿਧਰੇ ਨਜ਼ਰੀਂ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਉਸ ਭਿਖਾਰੀ ਨੇ ਕੀਮਤੀ ਮੁੰਦਰੀ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ ਲਈ। 
        ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸੇ ਥਾਂ ਆ ਬੈਠਾ ਤੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਸ ਨੂੰ ਉਡੀਕਦਾ ਰਿਹਾ ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਸ਼ਾਮ ਢਲੇ ਅਚਾਨਕ ਉਹ ਕੁੜੀ ਉਸ ਵੱਲ ਆਉਂਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਟੋਰਾ ਉਸ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ। ਉਹ ਰੁਕੀ ਤੇ ਸਿੱਕੇ ਪਾਉਣ ਲਈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਕਾਸੇ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ ਤਾਂ ਭਿਖਾਰੀ ਨੇ ਝੱਟ ਕੀਮਤੀ ਮੁੰਦਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੱਤੀ।ਮੁੰਦਰੀ ਵੇਖਦਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਖਿੜੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨੇ ਚੁਫ਼ੇਰਾ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਭਿਖਾਰੀ ਨੂੰ ਮੁੰਦਰੀ ਬਦਲੇ ਕੁਝ ਇਨਾਮ ਦੇਣਾ ਚਾਹਿਆ ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤੀ। ਭਿਖਾਰੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਇੱਕ ਅਨੋਖੀ ਚਮਕ ਸੀ ਤੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸਕੂਨ ।

ਹਵਾ ਬਸੰਤੀ  -
ਭਿਖਾਰੀ ਦੇ ਕਾਸੇ 'ਚ 
ਫੁੱਲ ਸੰਧੂਰੀ। 

ਡਾ. ਹਰਦੀਪ ਕੌਰ ਸੰਧੂ 

ਨੋਟ: ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 35 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ। 
* ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਘਟਨਾ 

ਆਲ੍ਹਣਾ (ਹਾਇਬਨ )

1947 ਦੀ ਵੰਡ ਤੋਂ ਬਾਦ  ਸਾਡੇ ਟੱਬਰ ਨੇ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਛੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਦ ਤੋਂ ਰਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਇੱਕ ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਨੇ ਵੀ ਪਸਾਰ (ਸੂਫ਼ਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਕਮਰਾ) ਦੇ ਛਤੀਰ ਵਿੱਚ ਆਲ੍ਹਣਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਰਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ । ਚਿੜੀਆਂ ਦਾ ਖਾਨਦਾਨ ਵੀ ਚੱਲਦਾ  ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਘਰ ਦੇ ਬੱਚੇ  ਸਮੇਂ  ਨਾਲ  ਵੱਡੇ ਹੁੰਦੇ ਗਏ।ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਚਿੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ  ਉਸ ਆਲ੍ਹਣੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਬਾਲ ਵੀ ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ ਉਡਾਰੀਆਂ ਮਾਰ ਗਏ। ਮਾਂ- ਬਾਪ ਨੂੰ ਘਰ ਨਾਲ ਮੋਹ ਸੀ ,ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਗਏ ।ਚਿੜੀਆਂ ਦਾ ਆਲ੍ਹਣਾ  ਵੀ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ । ਸਮੇਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਦਿਖਾਇਆ।ਪਹਿਲਾਂ  ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੁਨੀਆਂ  ਤੋਂ ਗਏ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਾਲ ਬਾਦ ਮਾਤਾ ਜੀ ਵੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਕਰ ਗਏ । ਹੁਣ ਘਰ ਨੂੰ ਜੰਦਰਾ  ਲਾਉਣ ਦਾ ਵਕਤ ਆ ਗਿਆ ।ਪਸਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਹਰੋਂ ਜੰਦਰਾ ਲਾਉਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਚਿੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹੁਣ ਘਰੋਂ - ਬੇਘਰ ਕਰਨਾ  ਸੀ । ਚਿੜੀਆਂ  ਪਸਾਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਨ  । ਝਾੜੂ ਅਤੇ
ਸੋਟੀਆਂ ਨਾਲ  ਕਈ ਜਣੇ ਉਹਨਾ ਨੂੰ ਕਮਰੇ 'ਚੋਂ  ਬਾਹਰ  ਕੱਢਣ ਲੱਗ ਗਏ ਪਰ ਚਿੜੀਆਂ  ਦਾ ਜੋੜਾ ਉੱਡ -ਉੱਡ ਕਦੇ ਇੱਕ ਜਗ੍ਹਾ ਬੈਠ ਜਾਏ ਕਦੇ ਦੂਸਰੀ ਜਗ੍ਹਾ  ਛੁਪ ਜਾਏ  ।

        ਅਖੀਰ ਚਿੜੀਆਂ ਦਾ ਜੋੜਾ ਹਾਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਕਤ ਦੇ ਦੁਖਾਂਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ, ਉੱਡ ਕੇ ਪਸਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੂੰ- ਚੂੰ ਕਰਦਾ ਸਾਹਮਣੇ ਬਨ੍ਹੇਰੇ 'ਤੇ ਜਾ ਬੈਠਾ  । ਪਸਾਰ ਨੂੰ ਕੁੰਡਾ ਲਾ ਕੇ ਜੰਦਰਾ ਲੱਗ ਗਿਆ  । ਜੰਦਰਾ ਲਾ ਕੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਤੁਰੇ ਤਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਚਿੜੀ -ਚਿੜਾ ਉੱਡ ਕੇ , ਜੰਦਰੇ ਲੱਗੇ ਕੁੰਡੇ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ  ਅਤੇ ਕੁੰਡੇ ਨੂੰ ਚੁੰਝਾਂ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ  । ਪਰ ਸਮਾਂ ਆਪਣੀ ਖੇਡ , ਖੇਡ ਚੁੱਕਾ ਸੀ |

ਬੂਹੇ ਜੰਦਰਾ
ਚਿੜੀ-ਚਿੜਾ ਬਾਹਰ
ਇੱਕ ਉਜਾੜਾ ।

ਦਿਲਜੋਧ ਸਿੰਘ 

(ਯੂ.ਐਸ. ਏ.)
ਨੋਟ: ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 32 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ। 

ਤ੍ਰਿੰਝਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ

ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਨਾਂ ਆ ਜੁੜਿਆ ਹੈ -ਕਮਲਾ ਘਟਾਔਰਾ  । ਆਪ ਦਾ ਜਨਮ ਵੰਡ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪੰਜਾਬ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਨਵਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਮਹਿਮੂਦਪੁਰ ਦਾ ਹੈ । ਫਿਰ ਫ਼ਿਲੌਰ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਆਪ ਪੰਜਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹੇ ਫਿਰ ਕਲੱਕਤਾ ਆ ਗਏ। ਆਪ ਨੇ ਮੈਟ੍ਰਿਕ ਤੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਪੱਛਮੀ ਬੰਗਾਲ ਤੇ ਹੁਣ ਯੂ. ਕੇ. 'ਚ ਨਿਵਾਸ। ਘਰੇਲੂ ਗ੍ਰਹਿਣੀ ਪਰ ਪੜ੍ਹਨ -ਲਿਖਣ ਦਾ ਸ਼ੌਕ। ਆਪ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬਲਾਗ 'ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਹੜਾ' ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਾਹਿਤ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾਈ ਹੈ। ਆਪ ਨੂੰ ਬੂੰਦ 'ਚ ਸਾਗਰ ਭਰਨ ਵਾਲੀ ਹਾਇਕੁ ਵਿਧਾ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਪੜਾਅ 'ਚ ਪੰਜਾਬੀ ਤੇ ਹਿੰਦੀ ਸਾਹਿਤ ਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।

ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਤਹਿ ਦਿਲੋਂ ਸੁਆਗਤ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਆਪ ਦਾ ਹਾਇਬਨ ਹਾਇਕੁ -ਲੋਕ ਦੇ ਪਾਠਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਰਹੀ ਹਾਂ।

*******************************************************************************************

ਤ੍ਰਿੰਝਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ

ਇੱਕ ਦਿਨ ਹਰਦੀਪ ਸੰਧੂ ਦਾ ਤ੍ਰਿੰਝਣ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਦੋਬਾਰਾ ਮਿਲਿਆ ਹੀ ਨਹੀ। ਲਿੰਕ ਭੁੱਲ ਗਈ ਸਾਂ, ਲੇਕਿਨ ਮੇਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨਾਲ ਅਜਿਹਾ ਲਿੰਕ ਜੁੜਿਆ ਕਿ ਅਤੀਤ ਦਾ ਇੱਕ -ਇੱਕ ਪੰਨਾ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲਈ ਮਚਲਣ ਲੱਗਾ। ਵਾਹ ਕੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਦਿਮਾਗ ਵੀ। ਇਸੇ ਨਾਲ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕੰਮਪਿਊਟਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜਿਸ ਨੇ ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਘਰ ਬੈਠੇ ਅਸੀਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।

ਗੱਲ ਤ੍ਰਿੰਝਣਾਂ ਦੀ ਸੀ ......ਮੇਰੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਦੀ। ਛੁੱਟੀਆਂ 'ਚ ਜਦ ਵੀ ਪਿੰਡ ਜਾਂਦੇ ਤਾਂ ਤ੍ਰਿੰਝਣਾਂ ਦੇ ਨਜ਼ਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਣਦੇ। ਹਮ-ਉਮਰ ਕੁੜੀਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਘਰ ਦੇ ਦਲਾਨ 'ਚ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌਅ 'ਚ ਚਰਖਾ ਕੱਤਦੀਆਂ। ਹੱਸਦੀਆਂ -ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਮਨ ਪ੍ਰਚਾਉਂਦੀਆਂ। ਕਿੰਨਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ ਓਹ ! ਰਾਤ ਬੀਤ ਜਾਂਦੀ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਗਾਂਧੀ ਚਰਖਾ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਦਾਦੀ ਕੋਲ਼ ਵੀ ਸੀ।
ਚਰਖਾ ਕੱਤ ਕੇ .....ਸੂਤ ਨੂੰ ਅਟੇਰ .....ਲੱਛੇ ਬਣਾ -ਬਣਾ ਉਹ ਖਾਦੀ ਭੰਡਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਬਦਲੇ 'ਚ ਦਰੀਆਂ -ਖੇਸ ਜਾਂ ਸੂਟਾਂ ਵਾਸਤੇ ਖਾਦੀ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਲੈ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਆਪਣਾ ਦਹੇਜ਼ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ। ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਲਾਹਉਂਦੀਆਂ ਦਰੀਆਂ 'ਤੇ। ਕਈ ਕੁੜੀਆਂ ਨੇ ਤਾਂ ਕੰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ -ਝੁਮਕੇ ਵੀ ਬਣਾ ਲੈਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੈਸੇ ਜੋੜ -ਜੋੜ......ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਝਾਂਜਰਾਂ ਵੀ। ਓਦੋਂ ਜ਼ਮਾਨਾ ਸਸਤਾ ਸੀ।

ਚਰਖਾ ਡਾਹਾਂ
ਕੱਤ -ਕੱਤ ਪੂਣੀਆਂ
ਵਿਆਹੀ ਜਾਵਾਂ।

ਕਮਲਾ ਘਟਾਔਰਾ 
(ਯੂ. ਕੇ. )

ਨੋਟ: ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 54 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ। 

ਪਿੱਪਲ

1.
ਪੰਡਤ ਬਾਲੇ 

ਪਿੱਪਲ ਦੀ ਲੱਕੜ 
ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪ । 

2.
ਸੰਧਾਰਾ ਤੀਆਂ 
ਪਿੱਪਲ ਥੱਲੇ ਬੈਠੀ 
ਤਾਈ  ਉਡੀਕੇ । 

3.
ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੱਥ 
ਪਿੱਪਲ ਹੇਠਾਂ ਬਾਬੇ 
ਖੇਡਣ ਸੀਪ । 

ਹਰਜਿੰਦਰ ਢੀਂਡਸਾ 
(ਕੈਨਬਰਾ)
ਨੋਟ: ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 32 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ। 

ਤੇਜ਼ ਹਨ੍ਹੇਰੀ ( ਹਾਇਬਨ)

ਅੱਜ ਸਵੇਰ ਤੋਂ ਹਵਾ ਦੇ ਮੱਠੇ-ਮੱਠੇ ਬੁੱਲੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰਨਾਮੂ ਨੇ ਪੱਲੜ-ਪੱਲੀਆਂ ਚੁੱਕੀਆਂ। ਖੇਤ ਆਉਂਦਿਆਂ ਤੱਕ ਹਵਾ ਦੇ ਬੁੱਲੇ ਥੋੜੇ ਤੇਜ਼ ਹੋ ਗੲੇ। ਉਹ ਘਰ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਗਿਆ, "ਪੁੱਤਰਾ ਖੇਤ ਛੇਤੀ ਆੲੀਂ" ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਬਿਸਤਰੇ 'ਚ ਹੀ ਪਿਆ ਸੀ।
      ਦੁਪਹਿਰ ਹੋ ਗੲੀ......... ਹਰਨਾਮੂ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਖੇਤ ਨਾ ਆੲਿਆ। ਵਾ-ਵਰੋਲਿਆਂ 'ਚ ਉਹ ਚੰਗੀ-ਮਾੜੀ ਤੂੜੀ ਕੱਜਦਾ ਰਿਹਾ। ੲਿੱਕਲੇ ਕੋਲੋਂ ਤੂੜੀ ਦੇ ਕੁੱਪ 'ਤੇ ਪੱਲੀਆਂ ਪਾੲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
      ਸ਼ਾਮ ਹੁੰਦਿਆਂ ਨੈਬ ਤੇ ਜੈਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਹਰਨਾਮੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, " ਬੲੀ! ਕਿਵੇਂ ੲਿੱਕਲਾ ਹੀ ਤੂੜੀ ਨਾਲ ਖੲੀ ਜਾਨਾ......ਮੁੰਡਾ ਕਿੱਥੇ ਆ?" ਅਜੇ ਹਰਨਾਮੂ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਘਰੇ .............ਮੁੰਡਾ ਮੋਟਰ-ਸਾੲੀਕਲ ਤੇ ਫੂਰਰਰ..ਰ.ਰ ਕਰਕੇ ਕੋਲ ਦੀ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਉਧਰੋਂ ਹਵਾ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਾਰਾ ਬੁੱਲਾ ਆੲਿਆ ਅਤੇ ਤੂੜੀ 'ਤੇ ਪਾਈਆਂ ਪੱਲੜ-ਪੱਲੀਆਂ ਲਹਿ ਗਈਆਂ ।
       ਹਰਨਾਮੂ ਘੜੀ-ਮੁੜ ਕਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਮੁੰਡੇ ਵੱਲ ਦੇਖਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਖਿੰਡਦੀ ਜਾਂਦੀ ਤੂੜੀ ਵੱਲ।

ਤੇਜ਼ ਹਨ੍ਹੇਰੀ -
ਬਾਪੂ ਘਬਰਾਇਆ 
ਉੱਡਦੀ ਤੂੜੀ। 


ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਾੲੇ 'ਪਾਲੀ'
(ਫ਼ਾਜ਼ਿਲਕਾ)
ਨੋਟ: ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 35 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ।