ਅਕਲ ( ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ )

ਹਰਜੀਤ ਅਾਪਣੀ ਮਾਤਾ ਕੋਲ਼ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਪੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ੳੁਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਦਸਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦਾ ਸੀ ਸਕੂਲੋਂ ਅਾੳੁਣ ਸਾਰ ਟੀ ਵੀ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਅਾ ਤਾਂ ਹਰਜੀਤ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ,

              " ਅਾ ਦੇਖ ਲੈ ਮਾਂ , ਪਤਾ ਨੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ , ਅੈਡਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਅਾ ਜਵਾਂ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਏਹਨੂੰ  , ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਇੱਜਤ ਕਰਦਾ , ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਬੋਲਦਾ , ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਏਹੀ ਫ਼ਿਕਰ ਰਹਿੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਮੇਰੇ ਤੇ ਕਿੳੁਂ ਨਹੀਂ ਗਿਅਾ , ਦੇਖ ਜਦੋ ਅਸੀਂ ਸਕੂਲੋਂ ਅਾੳੁਂਦੇ ਸੀ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਜਾਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋਡੇ ਕੋਲ਼ ਬੈਠ ਕੇ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਾਦਾ - ਦਾਦੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ - ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਦੇ ਸਾਂ।  " 

           ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰਜੀਤ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ ,  " ਪੁੱਤ  ਤੇਰਾ ਪਾਲਣ- ਪੋਸ਼ਣ ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੀ - ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਅਕਲ ਦੀਅਾਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣਾ ਕੇ ਕੀਤਾ , ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਅਾਹ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਅਾਏ  ਨੇ , ਜਿਹੋ ਜਹੀ ਮੱਤ ਦੇਵਾਂਗੇ ੳੁਹੋ ਜਿਹੀ ਹੀ ਅਕਲ ਅਾੳੂ ,  ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਅਕਲ ਕੀ ਸਵਾਹ ਅਾਵੇ ,ਕਸੂਰ ਤੇਰਾ ਹੀ ਅੈ ,  ਇਹਦੇ  ਮਾਂ - ਬਾਪ ਤਾਂ ਮੋਬਾਇਲ ਐ ਅਤੇ ਦਾਦਾ - ਦਾਦੀ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ।   "

ਮਾਸਟਰ ਸੁਖਵਿੰਦਰ ਦਾਨਗੜ੍ਹ

94171 -80205

ਨੋਟ : ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 13 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ ਹੈ।

ਨਵੀਨ ਪੜਾਈ (ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ)

ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਕਦੇ ਜੰਨਤ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ,ਉਹਨੁੰ ਕਿਸੇ ਚੰਦਰੇ ਗਵਾਂਢੀ ਨੇ ਅਜਿਹੀ ਨਜ਼ਰ ਲਾਈ ਕਿ ਹੁਣ ਉੱਥੇ ਆਏ ਦਿਨ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਫ਼ਸਾਦ ਦੀ ਚੰਗਿਆੜੀ ਧੁਖਦੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬੁਝਣ ਦਾ ਨਾਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ।

.

ਕਿਸੇ ਦੀ ਚੁੱਕਣਾ ਨੇ,ਮੁੱਦਤਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਨਫ਼ਰਤ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਅੱਗ ਲਾਈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪ ਵੀ ਇਸ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਲਨ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੈਨ ਦੀ ਨੀਂਦ ਸੌਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।

.

ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਫ਼ਸਾਦ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਪੁਲਿਸ ਦਾ ਪਹਿਰਾ,ਫ਼ੌਜ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਚੌਕਸੀ ਤੇ ਕਰਫ਼ਿਊ ਦਾ ਲੱਗਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੁਣ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਲਈ ਨਿੱਤ ਦੀ ਕਵਾਇਦ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।

.

ਹੁਣ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸੀਓ ਸੰਘਣਾ ਧੂੰਆਂ ਉੱਠਦਾ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਫੈਲਦਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਭੜਕਦੇ ਭਾਂਬੜ ਤੇ ਗੋਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ,ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਰਲਵੀਂਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਪੁਕਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ?

.

ਕਈ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਅਮਨ ਅਮਾਨ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਹਾਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਜੀਵਨ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ,ਆਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੁੜ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਬੰਦ ਕੀਤੇ ਸਕੂਲ ਖੁੱਲ ਗਏ ਹਨ। 

.

ਛੋਟੀ ਜਮਾਤ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਮੈਡਮ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਬਸਤੇ ਚੋਂ ਕਿਤਾਬ ਕੱਢ ਲਈ ਹੈ। 

.

ਮੈਡਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੀ,'ਦੱਸੋ ਬਚਿਓ,--ੳ (ਊੜਾ) ਤੋਂ ਕੀ ਬਣਦਾ?

.

ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਤਾਬ ਖੋਲਿਆਂ ਹੀ,ਤੋਤਲੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਿਚ ਬੋਲੇ,--- ਉਠਾਊ --(ਉਡਾਊ)

.

ਮੈਡਮ ਚੁੱਪ ਰਹੀ ਤੇ ਅੱਗੋਂ ਬੋਲੀ,'ਅ' (ਐੜਾ) ਤੋਂ---ਰਲਵੀਂਆਂ ਮਿਲਵੀਂਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਆਈਆਂ,--'ਅੱਗ, ਆਰਮੀ'

.

ਤੇ ਫਿਰ--'ਚ' ( ਚੱਚੇ) ਤੋਂ --- ਬੱਚੇ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਬੋਲੇ,--'ਚਿੱਟਾ'

.

ਤੇ- 'ਬ' (ਬੱਬੇ) ਤੋਂ --- ਸਾਰੇ ਇੱਕ ਸੁਰ ਬੋਲੇ, --- 'ਬੰਬ., ਬਦੂਖ -- (ਬੰਦੂਕ),ਬੀਅਰ'

.

ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ--'ਪ' (ਪੱਪੇ) ਤੋਂ--- ਫੇਰ ਇੱਕ ਸੁਰ ਉੱਠੀ-- --‘ਪਸ਼ਟੌਲ--(ਪਸਤੌਲ) --ਪੁਲਸ਼ --(ਪੁਲਿਸ)’

.

ਮੈਡਮ ਆਪ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਸਕੂਲ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ?

ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਤੋਂ ਸਹੀ ਸੋਚ ਵਲ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਤੇ ਪੜਾਉਣ ਲੱਗੀ।

-0-

ਸੁਰਜੀਤ ਸਿੰਘ ਭੁੱਲਰ

___________________________________________________

ਰੱਬ ਖ਼ੈਰ ਕਰੇ, ਸਾਡੀ ਨਵੀਂ ਪੌਦ ਦੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਧ ਚੇਤਨਾ ਸੋਚ ਵਿਚ ਅਜਿਹੇ ਵਿਹਾਰਕ ਅਯੋਗ ਚਿੱਤਰ/ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਕੌਣ ਹਨ? ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰਨਯੋਗ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ।
ਨੋਟ : ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 10 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ ਹੈ।

ਮਿਲਣੀ (ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ)

ਮੈਂ ਹੁਣੇ -ਹੁਣੇ ਇੱਕ ਸੁਆਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਨੁੱਕੜ ਵਾਲੇ ਖੋਖੇ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆਂ ਚਾਹ ਪੀਂਦਿਆਂ ਮੇਰੀ ਨਿਗ੍ਹਾ ਇੱਕ ਸੱਜਣ 'ਤੇ ਗਈ ਜੋ ਸੜਕ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਅਸਫ਼ਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਉਹ ਔਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚਾਹ ਦਾ ਕੱਪ ਭੁੰਜੇ ਰੱਖ ਮੈਂ ਕਾਹਲ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਸੱਜਣ ਕੋਲ਼ ਗਿਆ। ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਨੇਤਰਹੀਣ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਣਾ ਸੀ।

ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੁਆਲ ਕੀਤਿਆਂ ਉਸ ਸੱਜਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਟੋ -ਰਿਕਸ਼ਾ 'ਚ ਬਿਠਾ ਮੈਂ ਆਸ਼ਰਮ ਛੱਡਣ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਰਸਤੇ 'ਚ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ ਅਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਬਾਰੇ ਥੋੜਾ ਬਹੁਤ ਜਾਣਿਆ। ਉਤਰਨ ਲੱਗਾ ਉਹ ਸੱਜਣ ਨਿੰਮਾ ਜਿਹਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਬੋਲਿਆ,"ਮੇਰੇ ਕੋਲ਼ ਕਿਰਾਏ ਜੋਗੇ ਪੈਸੇ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ।ਪਰ ਜਦੋਂ -ਜਦੋਂ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਂਗਾ ਓਦੋਂ- ਓਦੋਂ ਹੀ ਇਹ ਮੁਸਕਰਾਹਟ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਖੁਦ -ਬ -ਖੁਦ ਆ ਜਾਇਆ ਕਰੇਗੀ।"

ਉਹ ਸੱਜਣ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਪਰ ਓਸ ਦਿਨ ਦੀ ਮਿਲਣੀ ਢੇਰ ਦੁਆਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੋਹ ਭਿੱਜੀ ਸੱਜਰੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਮਾਲਾ ਮਾਲ ਕਰ ਗਈ। ਹੁਣ ਓਹੀਓ ਮੁਸਕਾਨ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਬਹਾਨੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹਰ ਇੱਕ ਸੁਆਰ ਦੀ ਝੋਲ਼ੀ ਪਾਉਣ ਦੀ ਨਿੱਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਡਾ. ਹਰਦੀਪ ਕੌਰ ਸੰਧੂ

ਨੋਟ : ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 250 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ ਹੈ।
 ਲਿੰਕ 1         ਲਿੰਕ 2       ਲਿੰਕ 3      ਲਿੰਕ 4      ਲਿੰਕ 5

ਆਖ਼ਿਰ ਕੌਣ (ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ )

ਕਾਲਜ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦੁਆਰ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਟੀ. ਵੀ. ਚੈਨਲ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਟੀਮ ਆਪਣੇ ਲਾਮ ਲਸ਼ਕਰ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੇ ਤਹਿਤ ਕਾਲਜ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਬੰਧੀ ਮੁਹਾਰਤ ਬਾਰੇ ਅੰਕੜੇ ਇਕੱਤਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਾਸ਼ਾ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਰਸੇ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਾਲੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੰਦ ਹੈ।ਹਰ ਆਉਂਦੇ -ਜਾਂਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਦੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਤੇ ਫੇਰ ਪੰਜਾਬੀ ਪੈਂਤੀ ਸੁਨਾਉਣ ਲਈ ਆਖਦੇ। 

ਹਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੋਤੇ ਵਾਂਗ ਰਟੀ ਰਟਾਈ ਏ ਬੀ ਸੀ ਤਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਹ ਲਿਆਂ ਸੁਣਾਈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਪੈਂਤੀ ਸੁਨਾਉਣ ਲੱਗਿਆਂ ਅੜਕ ਜਾਂਦਾ । ਕੋਈ 'ਕ' ਤੇ ਕੋਈ 'ਚ' ਵਰਗ 'ਤੇ ਅਟਕ ਗਿਆ। ਕਿਸੇ -ਕਿਸੇ ਨੇ ਬੇਤਰਤੀਬੇ,ਟੁੱਟਵੇਂ ਤੇ ਅਧੂਰੇ ਵਰਗ ਸੁਣਾਉਂਦਿਆਂ ਪੈਂਤੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਕੋਈ ਬੇਸ਼ਰਮ ਜਿਹਾ ਹਾਸਾ ਹੱਸਦਾ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ, " ਪੈਂਤੀ ਤਾਂ ਆਉਂਦੀ ਨੀ ਜੀ।" ਇੱਕ ਨੇ ਤਾਂ ਹੱਦ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, " ਵੱਡਾ ਊੜਾ ਆੜਾ  ਸੁਣਾਵਾਂ ਜਾਂ ਛੋਟਾ।" 

ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਦੀਆਂ ਸਾਂਝੀਆਂ ਸਿਮਰਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਬਣਨ ਵਾਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਇਹ ਹਾਲ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਰਮਸਾਰ ਹੋਏ ਕਾਲਜ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦੁਆਰ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਸਵੈ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਲਈ ਆਖ਼ਿਰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ ਕੌਣ? 

ਡਾ. ਹਰਦੀਪ ਕੌਰ ਸੰਧੂ 

ਨੋਟ : ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 316 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ ਹੈ।

   
ਲਿੰਕ 1                  ਲਿੰਕ 2              ਲਿੰਕ 3    

ਜਿਨਾਂ ਪਾਠਕ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ , ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਨਾਂ 'ਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ ਜੀ 

1. ਗੁਰਸੇਵਕ ਸਿੰਘ ਧੌਲਾ                     
2. Ajoki mahan Sikhi
3. ਸਰਬਜੀਤ ਸਿੰਘ ਘੁਮਾਣ 
4. Sardar Maan Singh Badla
5. Harmeet Singh Khalsa
6. Naginder Singh Sardaar
7. Singh Pargat
8. Dilbag Singh
9. Didar Singh
10. Tirath Sharma Attri

 ਹੋਰ ਵੀ ਨਾਂ ਸ਼ਾਮਿਲ ਨੇ ਜੋ ਇੱਥੇ ਦਰਜ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇ। 

ਖੁਦ ਤੋਂ ਖੁਦ ਦਾ ਉਹਲਾ

ਹੁਣ ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਾਤ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ 
ਦਿਨ ਨੂੰ ਦਿਨ ਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ
ਖੁਦ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ
ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ,
ਰਾਤ ਨੂੰ ਖੂਬ ਸੌਂਦਾ ਹਾਂ 
ਰੱਜ ਕੇ ਖ਼ਾਬ ਤਕਦਾ ਹਾਂ
ਦਿਨ ਨੂੰ ਧੁੱਪ ਹੰਢਾਉਂਦਾ ਹਾਂ
ਖ਼ਾਬਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ,
ਨਾ ਕੋਈ ਚੜਦੀਆਂ-ਕਲਾ ਹੈ ਕੋਈ
ਨਾ ਢਹਿੰਦੀ ਕਲਾ ਦਾ ਮਤਲਬ
ਇਹ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ ਸਿਰਫ
ਨਹੀਂ ਕਿਤਾਬਾਂ 'ਚ ਬੰਦ ਇਬਾਰਤ ,
ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਠੀਕਰਾਂ ਜੋੜ ਕੇ
ਜੇ ਬਰਤਨ ਬਣਾਓਗੇ
ਚੁੱਲ੍ਹੇ  'ਤੇ ਕਿੰਝ ਰੱਖੋਗੇ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਪਕਾਓਗੇ ,
ਖੁਦ ਚੁਣੋ ਆਪਣੇ ਗਗਨ ਦਾ ਰੰਗ
ਆਪਣੀ ਮਿੱਟੀ ਖੁਦ ਵਾਓ
ਲੂਣਾ ਮਿੱਠਾ ਜੋ ਖਾਣਾ ਹੈ
ਖੁਦ ਬੀਜੋ, ਖੁਦ ਖਾਓ ,
ਮੰਗਵੇਂ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਕੀ ਤਨ ਦਾ ਢਕਣਾ
ਅੰਦਰੋਂ ਸਭ ਨੰਗੇ ਨੇ
ਖੁਦ ਤੋਂ ਖੁਦ ਦਾ ਕਿਉਂ ਉਹਲਾ ਰੱਖਣਾ ।

ਦਿਲਜੋਧ ਸਿੰਘ 

ਨੋਟ : ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 15 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ ਹੈ।

ਚੁੰਨੀ ਵਾਲਾ ਸੂਟ (ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ)

ਮੇਰੀ ਮਿੰਨੀ ਕਹਾਣੀ ਚੁੰਨੀ ਵਾਲਾ ਸੂਟ  20 ਜੁਲਾਈ 2014 ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਮਿੰਨੀ , 21 ਜੁਲਾਈ 2014 ਨੂੰ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਹੜਾ ਅਤੇ 1 ਮਾਰਚ 2015 ਨੂੰ ਲਘੁਕਥਾ ਡਾਟ ਕਾਮ 'ਤੇ  ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ। 

ਲਿੰਕ 1         ਲਿੰਕ 2    ਲਿੰਕ 3

ਨੋਟ : ਇਹ ਪੋਸਟ ਹੁਣ ਤੱਕ 630 ਵਾਰ ਪੜ੍ਹੀ ਗਈ ਹੈ।

ਉਹ ਕੁੜੀ ਤੇ ਮੈਂ .....

ਓਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮੈਥੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, 
ਮੇਰਾ ਸੁਪਨਾ ਚਿੱਤਵ ਲਿਆ ਸੀ।
ਓਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੀੜਾ,
ਨਾਲ ਇਹ ਮੇਰਾ ਤਨ ਘੜਿਆ ਸੀ।
ਓਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਮਸਤਕ,
ਇੱਕ ਭਖਦਾ ਸੂਰਜ ਧਰਿਆ ਸੀ।
ਓਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਮੇਰੀ ਖ਼ਾਤਿਰ,
ਜੀਵਨ ਦਾ ਹਰ ਦੁੱਖ ਜਰਿਆ ਸੀ।

ਓਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਸੁਫ਼ਨੇ ਦਾ ਸੱਚ,
ਹਸਰਤ ਦਾ ਦਰਿਆ ਵਹਿੰਦਾ ਹੇ।
ਓਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਮਘਦਾ ਅੱਖਰ,
ਜਦ ਮੇਰੇ ਚਿੰਤਨ ਬਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਓਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨਿਰਮਲ ਹਉਕਾ,
ਗੁੱਝੀਆਂ ਰਮਜਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
”ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਕਲਬੂਤ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ
ਨਿੱਕਿਆ ਮੇਰਾ ਜੱਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।”